Απλά πράγματα...

Σπίτι, σάββατο και βαριέμαι. Ξαπλωμένος και κοιτάω το ταβάνι. Είναι πρωί ακόμα βέβαια (πολύ πρωί για να λέμε και την αλήθεια) αλλά δεν με πιάνει ύπνος. Δεν θέλω να κάτσω μέσα σήμερα, θέλω να κάνω κάτι αλλά δεν ξέρω τί θελω.

Σηκώνομαι από το κρεββάτι και πηγαίνω στο παράθυρο. Ο ήλιος μόλις έχει σηκωθεί πάνω από τα βουνά της Εύβοιας. Ξημέρωσε. Κατεβάζω το βλέμμα. Και βλέπω τη μηχανή μου. "Αυτό είναι. Πάμε βόλτα. Κι όπου πάμε".

Σηκώνω το τηλέφωνο, παίρνω το Θοδωρή. Χτυπάει, χτυπάει.. "Να δεις που θα κοιμάται ακόμη (περίεργο τέτοια ώρα!!!)". Τελικά μια γλυκιά (αγουροξυπνημένη) φωνή ακούγεται: "Έλα ρε μαλάκα, τί θες πρωί πρωί; Στον ύπνο σου με έβλεπες;!" "Θοδωρή, καλέ μου φίλε, τσακίσου και ξύπνα, πάμε βόλτα με τις μηχανές!" "Καλά, τρελάθηκες;! Ακόμα δεν ξημέρωσε!" "Σήκω και άνοιξε κανένα παντζούρι να μπεί λίγο φως μέσα στην τρύπα που κοιμάσαι! Ντάλα μεσημέρι είναι σου λέω. Άντε, ΞΥΠΝΑ! Και πάρε και τηλέφωνο κανέναν άλλο να πάμε παρέα."

Μετά από μια ακόμη ποιό εγκάρδια και πολιτισμένη συνέχεια του παραπάνω διαλόγου, ο Θοδωρής σηκώθηκε τελικά (όχι οτι ήθελε και πολύ!!!). Μερικά τηλέφωνα ακόμα να μαζευτεί μια μικρή παρέα και φύγαμε. "Που θα βρεθούμε;" "Ραντεβού έξω από το αεροδρόμιο στο Τατόι στις 9. Θα ανεβούμε την Πάρνηθα. Ξέρει ο Γιώργος ένα πολύ ωραίο στενό δρόμο όλο στροφές, μέσα στα δέντρα."

Έτσι και έγινε. Στις 9 όλοι ήταν έξω από τη πύλη του αεροδρομίου. Τελικά καταφέραμε να μαζευτούμε 4 μηχανές και 5 νοματέοι. Ένα μίνι συμβούλιο για τα διαδικάστικά (πού περίπου πάμε στο χάρτη, ποιός πάει μπροστά, ποιός τελευταίος) και φύγαμε!!

Η διαδρομή ξεκινησε από το Τατόι με προορισμό τη Μαλακάσα. Ένας στενός δρόμος, σε πολά σημεία με το ζόρι μια-μιάμιση λωρίδα. Συνεχείς στροφές και ατελείωτο ξεφάνταμα!! Και πράσινο! Πολύ πράσινο. Ευτυχώς εκεί δεν έφτασε η φωτιά..

Τέσσερις μηχανές και πέντε άνθρωποι να το διασκεδάζουν. Όπως μπορούσε καλύτερα ο καθένας. Άλλωστε, δεν χρειάζεται να είσαι και ο καλύτερος αναβάτης του κόσμου για να απολάυσεις μια τέτοια βόλτα. Διάθεση και καλή παρέα να υπάρχει. Και την ημέρα αυτή υπήρχαν και τα δύο. Χώρια που η εξάσκηση σε τέτοιο δρόμο θέλεις δε θέλεις σε κάνει καλύτερο και οδηγικά.. Αφού βέβαια δεν πέσαμε και σε κανάνα γκρεμό... Όλα καλά!!!

Φτάσαμε στη Μαλακάσα. Δίλλημα. Να πάμε πίσω, να πάμε προς Αθήνα ή να πάμε θάλασσα; Ποιό δίλλημα; Πάμε θάλασσα!! Η παρέα κατηφορίζει προς Ορωπό. Ανηφόρες, κατηφόρες, στροφές, προσπεράσεις και 15 λεπτά αργότερα είχαμε φτάσει. Στάση για καφέ και φαγητό. Οι χαζομάρες και τα πειράγματα είχαν την τιμητική τους με επίκεντρο τις "φοβερές" οδηγικές μας ικανότητες και τις "φανταστικές" μηχανές μας! Είχαμε και καιρό να βρεθούμε οπότε έγινε χαμός. Είχαμε αρκετό χρόνο να καλύψουμε με τη συζήτηση..

Η ώρα πέρασε. Στομάχια και ρεζερβουάρ γεμίσανε. Ήρθε η ώρα της επιστροφής. Χαιρέτησα την υπόλοιπη παρέα που συνέχιζε για Αθήνα. Θα συνέχιζα για λίγο ακόμα τη βόλτα. Ούτως η άλλως είναι μόλις απόγευμα. Ο δρόμος, ακολουθώντας την παραλία με πήγε στη Χαλκίδα. Στάση για δεύτερο καφέ. Κάθισα και αφουγκράστικα μια στιγμή τον εαυτό μου.

Αισθανόμουν χαρούμενος. Είχα περάσει πραγματικά καλά! Και πώς έγινε αυτό; Απλά πράγματα... Λίγοι φίλοι και γνωστοί που πέρασαν μαζί χρόνο για να κάνουν κάτι που τους αρέσει. Που τους γεμίζει. Ανθρώπινη επαφή χωρίς να περιμένεις τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Ξεγνοιασιά!! Ναι, αυτή είναι η σωστή λέξη..

Πορεία για το σπίτι με τον ήλιο να χάνεται πίσω από την Πάρνηθα.. Αλλά τώρα δεν είμαι όπως το πρωί. Γέμισα τις "μπαταρίες" μου και γυρνάω με χαμόγελο. "Θα το ξανακάνουμε" σκέφτομαι.. Άλλωστε, είναι τόσο απλό..

Καλό ταξίδι..

Αντίο Γιάννη..

Καλό ταξίδι φίλε..

Να μας προσέχεις τώρα που θα πετάς πιο ψηλά από εμάς..

12 χρόνια μετά..

"Πλάκα μου κάνεις;!;! Πέρασαν κιόλας 12 χρόνια;"

Αναρωτήθηκα μόλις είδα την πρόσκληση. Αυτή που με καλούσε στη συνάντηση των συμμαθητών της Γ΄λυκείου.

Πριν την αποφοίτηση το είχαμε κανονίσει. Θα βρεθούμε 12 χρόνια μετά. Να τα ξαναπούμε στο σχολείο. Συμμαθητές και φίλοι. Να δούμε τί κάναμε από αυτά που θέλαμε και ελπίζαμε.

Κάθομαι σαν παιδάκι και μετράω τα δάχτυλά μου. Πρώτη ανακάλυψη: δεν έχω δώδεκα δάχτυλα! Δεύτερον: Ε, ναι λοιπόν, πέρασαν 12 χρόνια! Απλά μαθηματικά είναι, ξύπνα! Βέβαια, πλέον δεν παίζει σημασία ο αριθμός αλλά η μονάδα μέτρησης..

Τελικά έχουν δίκιο. Η ώρα περνά (συνήθως) αργά, η μέρα σιγά, ο μήνας γρήγορα, ο χρόνος σα νερό..

Τηλέφωνο στον Πάνο.
"Δεν θα πιστέψεις τί έλαβα!"
"Μάλλον το ίδιο με μένα φαντάζομαι!"
"Θα πάμε, έτσι;"
"Εγώ θα πάω, εξάλλου μένω κοντά. Εσύ να μπορέσεις να πάρεις άδεια;"
"Κάτι θα κάνω."

Και όντως κάτι έκανα. Και να'μαστε μπροστά στην πόρτα του παλιού μας λυκείου. Φτάσαμε πρώτοι (μας έφαγε η τυπικότητα). Δεν μείναμε όμως μόνοι για πολύ. Ένας ένας, ή και περισσότεροι, άρχισαν να 'ερχονται. Αγκαλιές, φιλιά, φωνές, γέλια ακολούθησαν. Ευχάριστο: τους θυμόμουν όλους όσους είδα. Αισθάνθηκα πολύ περήφανος γι'αυτό. Δεν φημίζομαι άλλωστε για τη μνήμη μου με τα ονόματα. Δυσάρεστο : δεν ήρθαν όλοι. Κατανοητό όμως. Οι υποχρεώσεις άλλαξαν μέσα σε 12 χρόνια..

Μπήκαμε στην τάξη. Αρκετά πράγματα ήταν διαφορετικά αλλά η ατμόσφαιρα η ίδια. Αισθανόμουν οτι ήμουν αδιάβαστος! Τελικά, η νοοτροπία του μαθητή δεν αλλάζει με τίποτα! Πάλι στο τέλος κάθησα, πάλι για σκονάκια στο θρανίο έψαχνα (παρεπιπτόντως, βρήκα μερικά! Ύποπτο..).

Ήρθε η ώρα του "απολογισμού" του καθενός μας. Οι περισσότεροι παντρεμένοι και η πλειοψηφία αυτών με παιδιά. Λίγοι οι εργένηδες και μάλλον όχι αυτοί που θα περιμέναμε όταν αποφοιτούσαμε.. Όσο για τα επαγγελματικά; Πολύ περιορισμένη η ποικιλία. Και ακόμα λιγότεροι αυτοί που έκαναν αυτό που είχαν διαλέξει...

Φτάνει με το σχολείο! Διάλλειμα! Πάμε για καφέ. Να πούμε και καμιά κουβέντα. Και είπαμε. Πολλές.
Κάποιες γύρω από το σχολείο. Άλλες σε σχέση με τη δουλειά ή την οικογένεια του καθενός. Σχόλια για τα κιλά που βάλαμε ή που χάσμαε. Ακόμα και για την πενταήμερη είπαμε!

Κοίταξα γύρω μου. Ένιωθα πραγματικά σα να μην πέρασε μια μέρα. Ένιωθα οικεία αυτήν την παρέα. Ένιωθα οτι γνώριζα αυτούς τους ανθρώπους και ας είχα χρόνια να δω τους περισσότερους απ' αυτούς. Κι ας μην είχαμε κρατήσει καμία επαφή. Σίγουρα, δεν κουβεντιάζαμε για τα ίδια όπως τότε αλλά ο τρόπος δεν είχε αλλάξει.. Ούτε οι άνθρωποι είχαν αλλάξει. Οι συμπεριφορές όλων μας ίδιες όπως και τότε. Ίσως κάποιοι να άλλαξαν λίγο. Πολύ λίγο όμως. Ακόμα και ο τρόπος που γελάνε ή φωνάζουν δεν άλλαξε..

Συνεχίσαμε και για άλλες δραστηριότητες μέσα στην ημέρα (και τη νύχτα). Ώσπου έφτασε η ώρα του νέου αποχωρισμού. Αποχαιρετηθήκαμε με υποσχέσεις από τους περισσότερους οτι θα κρατήσουν περισσότερη επαφή (θα δείξει αλλά μάλλον είμαι δύσπιστος).

Ραντεβού και πάλι σε 10 χρόνια. "Καλός αριθμός" σκέφτηκα. "Τουλάχιστον θα μου φτάσουν τα δάχτυλα όταν θα πάρω την επόμενη πρόσκληση!"

Εκεί που φυσαέι ο Χιντουκούς...

Διαβάζοντας τα τελευταία posts της Σοφίας στο Κόκκινες Νύχτες, ομολογώ πως ζήλεψα (με την καλή έννοια πάντα!) λιγάκι ως αναφορά στη φωτογραφική της μηχανή και τον τρόπο που περιέγραφε τη σχέση της μαζί της. Και επείδή δεν πάω πίσω μονολόγησα: "Σαν πολύ να έχει κάτσει η φωτογραφική στο ράφι..."

Και επειδή μ' αρέσει να προετοιμάζομαι, έστω και ελαφρώς, έκατσα να αποσυμφορήσω τον σκληρό μου δίσκο από παλιές φωτό και να οργανώσω λίγο τις υπόλοιπες.

Έτσι και έκανα. Με μεγάλη αφοσίωση μπορώ να πώ! Κάθε φάκελλος που άνοιγα μου έφερνε μαζί και τις (ξεχασμένες) αναμνήσεις από την συγκεκριμένη περίσταση. Μέχρι που έφτασα σε αυτήν εδώ τη φωτογραφία...


Είναι μια μικρή Αφγανή που κουβαλάει μια μικρή κανάτα με (πολύτιμο) νερό στο σπίτι της. Σταμάτησα λίγο και έμεινα να την κοιτάζω. Να την κοιτάζω και να θυμάμαι τους 4 μήνες του 2005 που ο δρόμος μου με έφερε στην Καμπούλ, πρωτεύουσα του Αφγανιστάν.

Δεν είναι οτι προσπάθησα ποτέ να τους ξεχάσω. Είναι άλλωστε κάτι τόσο διαφορετικό από την δικιά μας καθημερινότητα που και να το θες μάλλον είναι δύσκολο. Άλλωστε, θεωρώ οτι πραγματικά, εν τέλει, ήταν μια πολύ καλή εμπειρία. Μια εμπειρία ζωής.

Συνέχισα να ταξιδευώ μέσα από τις φωτογραφίες. Τελικά έχω πολλές (πάρα πολλές!). Όχι τόσες δικές μου, όσο άλλων που γνώρισα εκεί και μοιραστήκαμε τις εικόνες μας.


Το ταξίδι με ξαναπήγε μέσα στους δρόμους της πόλης, μιας πόλης που οι παλιότεροι Αφγανοί μας λέγανε οτι είχε γνωρίσει μεγάλες δόξες και η μορφή της καμιά σχέση δεν είχε με τη σημερινή της μορφή. Τώρα στα περισσότερα μέρη της (πολύ μεγάλης) πόλης υπάρχουν ερέιπια, χώμα, σκόνη και μαζί, έλλειψη πόσιμου νερού (για ηλεκτρικό και αποχετευτικό δε συζητάμε..). Τα μαγαζιά είναι όλα υπαίθρια (μην ρωτάτε για κανόνες υγειινής, εδώ οι άνθρωποι δεν είχανε ξαναδεί φάρμακα στη ζωή τους..)



Ανοίγω τον επόμενο φάκελλο και η οθόνη γεμίζει από εικόνες ανθρώπων. Μεγάλων και μικρών. Κυρίως μικρών. Δεν ξέρω γιατί αλλά οι περισσότεροι από όσους "απαθανατίζαμε" το πέρασμά μας από εκεί, είχαμε μια προτίμηση στο να φωτογραφίζουμε τα παιδιά που συναντούσαμε. Ίσως γιατί τελικά να ήταν η ειλικρινέστερη και περιγραφικότερη εικόνα της κατάστασης όπως τη ζούσαμε. Η μάλλον, όπως τη ζούσανε τα ίδια. Γιατί οποιαδήποτε σύγκριση με το πώς είμασταν εμείς, έστω και μακριά από τις χώρες μας, έστω και μέσα στα στρατόπεδα, είναι τουλάχιστον γελοία.





Συνέχισα να προχωρώ στις υπόλοιπες φωτόγραφίες. Είναι τόσες πολλές που αποκλείεται να τις προλάβω όλες. Και όσο προχωρώ τόσο περισσότερο μελαγχολώ. Μελαγχολώ όχι τόσο για αυτά που βλέπω. Αυτά με στεναχωρούν. Το να βλεπεις έναν ολόκληρο λαό (οποιονδήποτε λαό) σε τέτοια κατάσταση εξαθλίωσης, έχωντας βιώσει 4 πολέμους μέσα σε πολύ σύντομο διάστημα, είναι σίγουρα καταθλιπτικό.



Μελαγχολώ γιατί θυμήθηκα τί είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου όταν γύρισα.

Είχα υποσχεθεί οτι θα εκτιμώ πολύ περισσότερο από δω και στο εξής αυτά που έχω. Τα μικρά και καθημερινά. Τα δεδομένα για τους περισσότερους από εμάς.

Οτι θα ασχολούμαι περισσότερο με τα ουσιώδη και όχι τα επουσιώδη.

Οτι θα κάνω περισσότερα για το περιβάλλον, για τους γύρω μου, για αυτούς πιο μακριά από εμένα.

Αμ δε!
Αυτό κράτησε λίγους μήνες. Μετά, πάλι στα καθ' ημάς. Ξεχασμένα όλα, ή σχεδόν όλα. Πάντα κάτι μένει, ανάλογα της έντασης της εμπειρίας. Και, συνήθως, χρειάζεται κάτι εξίσου κάτι έντονο να σε επαναφέρει.


Τελικά, μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις.... Πόσο μάλλον αν είναι περισσότερες από χίλιες εικόνες!

Και σου θυμίζουν τη στιγμή που βρεθηκες μπροστά σε ένα πατέρα. Ένα λεβεντάνθρωπο με τα πιο καθαρά μάτια που είδες ποτέ σου. Και ο άνθρωπος αυτός να σε παρακαλάει να του δώσεις το μπουκάλι το εμφιαλωμένο νερό που κρατάς (και μάλλλον μετά από λίγο θα πετάξεις μισοτελειωμένο γιατί θα έχει... ζεσταθεί!) για να πιεί το παιδάκι που κρατάει στη αγκαλιά του το οποίο είναι άρρωστο με ελονοσία και το νερό στην.... καλύβα (ο Θεός να την κάνει) που μένουν είναι μολυσμένο και δεν έχει να του δώσει...

Δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Δεν αισθάνομαι άσχημα γι' αυτά που έχω και ζω στην καθημερινότητά μου. Ούτε έχω ενοχές. Δεν μου χαρίστηκαν ούτε τα έκλεψα από κανένα. Ούτε και φυσικά θέλω να κάνω κανένα να αισθανθεί έτσι.

Να ταρακουνηθώ και να ταρακουνήσω θέλω μόνο. Για να συναινσθανθούμε λιγάκι το τί έχουμε. Πόσο δεδομένα θεωρούμε ορισμένα πράγματα. Όπως το νερό στο σπίτι μας. Όπως το ηλεκτρικό ρεύμα. Όπως το φαγητό στο ψυγείο μας. Όπως μια ασπιρίνη για τον πονοκέφαλο..

Σκεφτήκατε ποτέ τη ζωή σας χωρίς αυτά; Δύσκολα τα πράγματα... Εδώ κόβεται καμιά φορά το ρεύμα ή το νερό και αισθανόμαστε τον κόσμο μας να χάνεται! Και τότε αρχίζουν τα "πω πω, πώς ζούσε ο κόσμος χωρίς αυτά"...

Λοιπόν, πολύς κόσμος, μα πάρα πολύς κόσμος ζεί ακόμα χωρίς αυτά. Και στο μέλλον μπορεί να ζούμε και εμείς χωρίς αυτά. Με το περιβάλλον να καταρρέει σιγά-σιγά, με την απληστία του "συγχρονου" τρόπου ζωής μας..

Ευχολόγια για το "ας ελπίσουμε να γίνει κάτι..." δε θα γράψω. Δε με εκφράζουν πιά. Γιατί θυμήθηκα.

Θα συνεχίσω να απολαμβάνω αυτά που έχω. Θα συνεχίσω να εκμεταλλέυομαι τα πλεονεκτήματα του τρόπου ζωής μου, του σύγχρονου, του τεχνολογικού.

Αλλά πλέον θα έχω συναίσθηση και θα εκτιμώ αυτά που έχω. Και θα προσπαθήσω να τα διατηρήσω. Και να τα προστατέψω για να τα βρουν και οι επόμενοι. Και να βοηθήσω κι άλλους, κοντά μου ή μακριά μου, να ζήσουν έστω για μια μέρα καλύτερα.

Δεν είμαι κανένας σταυροφόρος. Ούτε εξτρεμιστής. Ούτε ακτιβιστής. Απλά έτυχε να δω και την άλλη, τη μεγάλη, όψη του νομίσματος που λέγεται ο κόσμος γύρω μας. Θέλησα να τη μοιραστώ μαζί σας. Μεγάλα παιδιά είστε, είμαι σίγουρος οτι θα παρετε κάτι απ' όλα όσα διαβάσατε (αν φτάσατε ως το τέλος και δεν κουραστήκατε) παραπάνω.

Περιμένω, απ' όποιον/α νίωσει την ανάγκη, να μοιραστούμε τις δικές σας απόψεις.